29 april etappe 5: Eupen - Heimbach (87 km, 1411 hm)

Slapen gaat altijd goed na een dagje sporten, zelfs als de kerkklok bijna voor je raam hangt. Het centrum is al vroeg reuring, winkels gaan open, bar beneden, riool putten worden leeg gezogen. Tsja hoogste tijd om om half acht op te staan. Na douchen een ontbijtje in de Frühstück zaal, waar ik hoop dat deze familie (pa en ma doen de ochtend blijkbaar) er van kan blijven leven (ik schat Pools in) want er zijn 2 gasten. Zimmer met ontbijt €50. 

Fiets wordt verlost van slapen op het beneden gangetje tussen de keuken luchten en de nu geblokkeerde nooduitgang. Aan de overkant bij bakkerij gelijk proviand ingeslagen voor overdag (neem geen risico want Hoge Venen zijn leeg). Dan gaat het Eupen uit en duik ik het bos in, prachtig half verhard (België 😉) het dal van de Membach in. Totale stilte en schoonheid in de vroege ochtend zonnetje. 

Klimt rustig door (64 bpm ongeveer) tot ik op de grote N68 uitkom en die ik nog 5 km naar Baraque Michel (700 m) moet volgen. De auto's razen dan hard voorbij, schril contrast met de ochtend klim. Om stipt 11 uur gaat het terras bij "le mont rigi" open voor koffie verslaafden zoals ik. Ditmaal zonder lekkers want die zit al in de tas. 

Op naar signal de Bourtange, een oude zendmast met nieuw gebouw inclusief horeca en toeristen info. Even de trap op voor hoogste punt van België: 

 Oei, blauwe hemel 

Helaas ligt de oorsprong van de Rur in een waterrijk veen dus niet bereikbaar (ben zeker in de war met de isar). Dan gaat het over of beter door de Hoge Venen naar beneden. 

hier begint rur

Eerste ontmoeting met kabbelende beekje. Maar al snel:

Het gaat niet alleen maar naar beneden, want er zitten korte venijnige klimmetjes in. Endurance training lessen komen goed van pas. Dan Monschau, 1 km er voor geen mens te bekennen en dan tussen de vakwerkhuizen ziet het zwart van de toeristen. Maar ja hier is ook de Rur (en soms gaat die tekeer zoals de Geul in Valkenburg). 

Maar ja ook hier geen ruimte voor de rivier. Na Monschau even broodje eten en natuurlijk aan de oever met voetjes in ijskoude water en Koga krijgt ook zijn waterdip.

Dan op naar de rursee, een ca 24 km lang stuwmeer om af te zijn van de vele overstromingen stroomafwaarts. De sperre (dam) dateert al vanaf 1900 en is meermaals versterkt en verhoogd. 

Langs de steile oevers van het grillige, Noors fjord achtige, stuwmeer is het onwaarschijnlijk mooi. De grindweg slingert zich omhoog en omlaag. Soms wordt de oever flink aangepakt en sta je voor een gesloten dam: omrijden!

Als je van een gravel tocht houdt dan kun je hier goed terecht. 

Kijk hier de slingering van het pad:

Eerste omhoog en dan NO.

Om 17 uur is het tijd voor een slaapplek en ook ditmaal ligt er een mooie aanbieding ca 3 km verderop. Avondeten was lopend bereikbaar. Pittig dagje voor de benen, 1400 hm maar de moeite waard. 

Ut moin.