18/8 Etappe 3: St Vith - Ehnen a.d. Moezel (116 km, 1300 hm)

Na een prima overnachting in St. Vith, was de eerste missie van deze dag een stevig ontbijt scoren: er stond immers een monsteretappe op ons te wachten. Helaas hadden we gisteravond toch niet goed gekeken of de bakker open was - GESCHLOSSEN! Dan maar wat lekkers van de carrefour. Tegenover een Michelin-sterrenzaak, waar het gemeentegroen net het broodnodige water kreeg, smaakte de croissants ook prima.

Allereerst vervolgde de tocht langs/over het laatste stukje van de Vennbahn, waaronder ook door een prachtig oud spoortunneltje.

Nadat we de oude spoorbaan hadden verlaten, doemde de prachtige glooiende Belgische/Duitse heuvels op. Maisveld na maisveld, korenveld na korenveld, van Gogh had er wel raad mee geweten. 

De glooiende heuvels maakte echter al snel plaats voor een pittig klimmetje. Met slechts 25 km op de teller was het vooral een mentale hobbel die genomen moest worden. Maar na wat bemoedigende woorden van Pa en een hollandse voorbijganger, gingen we gestaag naar boven op het koffiemolenverzetje. 
Over koffie gesproken, daar was het inmiddels wel tijd voor, maar op maandagochtend is dat een opgave. Een bakkie op het tankstation - waar Duitsers het nodig vonden om de achterbank vol met jerrycans te laden - smaakt net zo goed. 

Na enkele keren de grens te hebben overgestoken en de helft van de tocht te hebben voltooid, was het wel eens tijd voor een hapje. In het toeristische Luxemburgse Viandes, streken we neer bij een tentje waar de bediening blijkbaar gebrekkig Frans, Duits en Engels sprak; best opmerkelijk voor dit drietalige land. Maar, uiteindelijk toch een heerlijke kartoffelsalat en omelet gegeten.

Omdat het inmiddels al half 3 was, moest het tempo even worden opgevoerd. Daar was het terrein gelukkig ook naar, want er werd heerlijk langs de rivier de Our naar beneden gesuisd. Vervolgens over een ontzettend drukke weg het Müllerthal omhoog geklommen. Het laatste gedeelte van de route bestond weer uit prachtig glooiende heuvels met veel akkerbouw. Dorpje na dorpje werden afgevinkt om uiteindelijk na dik 115 km te eindigen in Ehnen aan de Moesel, waar de flanken groen kleuren door de wijnranken.

Gedoucht en wel schoven we aan bij de Chinees onderin het hotel. Een heerlijk soepje, gevolgd door knapperige eend en kip in currysaus; je kan het slechter treffen. Met de buikjes rond gegeten nog even een avondwandelingetje langs de moezel gemaakt, om vervolgens moe maar voldaan het nest in te duiken!